នៅអាយុ១៨ឆ្នាំ លោកតាយឿងវ៉ាន់ងោ (កើតឆ្នាំ១៩៣០) បានចូលធ្វើការក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលប្រៃសនីយ៍សាយហ្គន។ លោកតាងោរលឹកឡើង កាលពីដើម លោករៀននៅសាលា Petrus គី (សព្វថ្ងៃ ជាសាលា អនុវិទ្យាល័យ ឯកទេសឡេហុងផុង) ថ្នាក់កម្មវិធីភាសាបារាំងមូលដ្ឋាន។ ពេលលោកតាចូលធ្វើការនៅ ក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលប្រៃសនីយ៍សាយហ្គន លោកបានរៀនបន្ថែមភាសាអង់គ្លេស នៅសហគមន៍វៀតណាម-អាមេរិក ដូចនេះទើបលោកតាអាចសន្ទនា ជាមួយអតិថិជនបរទេសពូកែទាំងពីរភាសា។
នៅឆ្នាំ១៩៩០ លោកងោចូលនិវត្សរ៍ ហើយបានគណៈនាយកប្រៃសនីយ៍អញ្ជើញលោកសរសេរសំបុត្រឈ្នួលនៅប្រៃសនីយ៍។ ក្រុមស៊ីឈ្នួលសរសេរសំបុត្រមានប្រាំមួយនាក់ ចែកជា៣គូ គូនីមួយៗនៅប្រចាំអចិន្ត្រៃយ៍ចំនួនពីរថ្ងៃ។ កាលនោះលោកតាងោជាមនុស្សក្មេងបំផុត។ ក្រោយមក ពួកគាត់ចូលនិវត្សរ៍ ជាបណ្តើៗអស់ទៅ នៅតែលោកតាងោម្នាក់ឯងផ្សារភ្ជាប់ការងារនេះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ លោកតាបានរៀបចំកន្លែងធ្វើការនៅជ្រុងម្ខាងក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលប្រៃសនីយ៍។ តុធ្វើការរបស់លោកមានដាក់ផ្លាកតូចមួយ “កន្លែងណែនាំនិងជួយសរសេរ” ដោយបីភាសាវៀតណាម-អង់គ្លេស-បារាំង ជាមួយក្រដាស់ ខ្មៅដៃ វចនានុក្រម អង់គ្លេស-បារាំង-វៀតណាម និងកញ្ចក់ពង្រីក។ល។
 លោកតាយឿងវ៉ាន់ងោ ជាអ្នកបានអង្គការឯតទគ្គកម្មវៀតណាមប្រទាន ជា “អ្នកស៊ីឈ្នួលសរសេរសំបុត្រយូរឆ្នាំបំផុតនៅវៀតណាម”។  ការងាររបស់លោកតាងោតែងតែធ្វើគឺ បកប្រែសំបុត្រពីភាសាវៀតណាមទៅជាភាសាអង់គ្លេស បារាំងជូនអតិថិជនជនជាតិវៀតណាម ឬជួយសរសេរសំបុត្រជាភាសាវៀតណាមជូនជនបរទេស។  លោកផ្ចិតផ្ចង់ក្បែរកញ្ចក់ពង្រីកពិនិត្យពាក្យ ដើម្បីបកប្រែសំបុត្រជូនអតិថិជនមួយចំនួន។  បងស្រីវូផឿង (ខណ្ឌតឹនភូ) សុំឲ្យលោកតាបកប្រែសំបុត្រទៅជាភាសាអង់គ្លេស ដើម្បីផ្ញើជូនប្អូនសាច់ញាតិកំពុងរស់នៅអាមេរិក។  ភ្ញៀវបរទេសជាច្រើនចូលទស្សនាប្រៃសនីយ៍ មានការងឿងឆ្ងល់ចង់ដឹងពីការងាររបស់លោកងោ។  ជីវភាពរស់នៅសាមញ្ញ ប៉ុន្តែលោកងោជាមនុស្សស្រឡាញ់ការងាររបស់ខ្លួន និងផ្សារភ្ជាប់ជាមួយប្រៃសនីយ៍សាយហ្គន។  ស្និទ្ធស្នាលសន្ទនាដោយភាសាអង់គ្លេសជាមួយភ្ញៀវទេសចរណ៍បរទេសស្វែងយល់ពីការងាររបស់ខ្លួន។  ពេលលំហែ លោកងោនៅជាអ្នកណែនាំស្មគ្រចិត្ត នាំភ្ញៀវទេសចរណ៍ទៅទស្សនា ស្វែងយល់ពីស្ថាបត្យកម្មពិសេសរបស់វិមានប្រៃសនីយ៍សាយហ្គន។  អ្នកនៅជិតខាងទីកន្លៃងលោកតារស់នៅ តែងមានការគោរពស្រឡាញ់លោកតាជានិច្ច។  អាយុ៨៥ឆ្នាំ សក់ស្កូវ ភ្នែកពីមួយថ្ងៃទៅកាន់តែព្រិលទៅ ប៉ុន្តែលោកតានៅតែមាំមួនធាក់កង់កញ្ចាស់ពីផ្ទះដល់ទីកន្លែងធ្វើការ។  ស្និទ្ធស្នាលថតរូបអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយមិត្តយុវវ័យ។  មជ្ឈមណ្ឌលសៀវភៅឯតទគ្គកម្មវៀតណាម បានបញ្ចូលឯតទគ្គកម្ម លោកតា ជា”អ្នកស៊ីឈ្នួលសរសេរសំបុត្រយូរឆ្នាំបំផុតនៅវៀតណាម”។ |
ការងារប្រចាំរបស់លោកតាងោ គឺបកប្រែពីភាសាវៀតណាមទៅជាភាសាអង់គ្លេស បារាំង ជូនអតិថិជនជនជាតិវៀតណាម ឬសរសេរសំបុត្រជាភាសាវៀតណាម ជួយជនជាតិបរទេស។ ជួយជនជាតិវៀតណាម សរសេរអាសយដ្ឋានទទួល ជាពិសេសទីកន្លែងនៅទ្វីបអឺរុប ពីព្រោះតាមលោកតា “កន្លែងនីមួយៗមានខឿនវប្បធម៌ខុសប្លែកពីគ្នា ទាំងរបៀបសរសេរអាសយដ្ឋានលើសំបុត្រ ក៏បានសឲ្យឃើញនូវវប្បធម៌កន្លែងដើមកំណើត។ យើងដឹងនិងសរសេរត្រូវ ក៏ជារបៀបបញ្ជាក់ខ្លួនឯង មានការយល់ដឹងពីវប្បធម៌ ទឹកដីពួកគេ”។
ថ្ងៃជួបលោកងោនៅប្រៃសនីយ៍ នៅចំពេលលោកតាកំពុងផ្ចិតផ្ចង់ ក្បែរកញ្ចក់ពង្រីកពិនិត្យពាក្យ ដើម្បីជួយប្រែសំបុត្រឲ្យភ្ញៀវបរទេសមួយចំនួន។ បងស្រីវូផឿង (ខណ្ឌតឹនប៊ិញ) សុំឲ្យលោកតាបកប្រែសំបុត្រទៅជាភាសាអង់គ្លេស ដើម្បីផ្ញើទៅប្អូនសាច់ញាតិ ដែលកំពុងរស់នៅអាមេរិក។ បងស្រី ង៉ុកធ្វី (ខេត្តប៊ិញធ្វឹន) សុំឲ្យលោកតាសរសេរអាសយដ្ឋាន លើសំបុត្រផ្ញើជូនសាច់ញាតិនៅថៃជាលើកទីពីរ។ មិត្តយុវវ័យពីរនាក់ សុំឲ្យលោកតាសរសេរអក្សរអនុស្សាវរីយ៍ លើកដំបូងមកដល់សាយហ្គន ក្នុងក្តីសប្បាយមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។ បុរសជនជាតិលោកខាងលិចម្នាក់ ពេលបានស្តាប់អ្នកណែនាំឲ្យដឹងថា នេះជាអ្នកស៊ីឈ្នូលសរសេរសំបុត្រយូរឆ្នាំបំផុតនៅទីនេះ ដូចនេះ បុរសអង្គុយចុះសំណេះសំណាល ជាមួយលោកតាងោ ដោយក្តីរំភើប និងងឿងឆ្ងល់។ល។ អង្គុយចាំលោកតាបកប្រែសំបុត្រ បងវូផឿងមានអារម្មណ៍ថា “លោកតានៅមានសុខភាពល្អ ធ្វើការងារយ៉ាងហ្មត់ចត់និងយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងណាស់។
ក្នុងពេលលំហែ លោកតាងោ នៅជាអ្នកណែនាំស្មគ្រចិត្តម្នាក់ នាំភ្ញៀវទេសចរណ៍ទៅទស្សនា ស្វែងយល់ស្ថាបត្យកម្មពិសេសនៃអគារប្រៃសនីយ៍ ឬសំណងនៅក្បែរៗ ជាទីកន្លែងដែលលោកតាបានផ្សារភ្ជាប់ជិតអស់មួយជីវិតទៅហើយ។ តាមលោកតា រស់នៅ ស្វែងយល់ និងឧទ្ទេសនាមទីកន្លែង ដែលខ្លួនរស់នៅនិងធ្វើការ ក៏ជារបៀបមួយ សម្រាប់ឧទ្ទេសនាមវប្បធមម៌ប្រទេសខ្លួន ដល់ភ្ញៀវទេសចរណ៍ ដើម្បីពួកគេយល់ច្បាស់នូវវប្បធម៌របស់ខ្លួនជាង។
អត្ថបទ៖ សើនងៀ រូបថត៖ ដាំងគីមភឿង
