ໃນ 4 ບຸກຄົນ ທີ່ໄດ້ຖືກຂະໜານນາມວ່າ: “ເປັນຕັບເປັນບີຂອງນັກວາດລາຍສືບູຮານ”, ໃນນັ້ນ, ມີທ່ານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ດຽວທີ່ມີໃບປະກາດສະນີຍະບັດລະດັບປະລິນຍາເອກພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຍັງມີຊື່ສຽງໃນ
ການວາດລາຍສືບູຮານສຸດທີ່ສະຫວາດສະເວີຍ ກໍຄືອຸປະນິດໄສມັກຊີວິດແບບຈໍລະຈັດ...
ການວາດລາຍສືບູຮານສຸດທີ່ສະຫວາດສະເວີຍ ກໍຄືອຸປະນິດໄສມັກຊີວິດແບບຈໍລະຈັດ...
|
ພໍຮອດຍາມປີຫຼ້າຟ້າໃໝ່ວຽນມາ, ເຂົາເຈົ້າຈະເຫັນພໍ່ເຖົ້າຜົມໜວດຫງອກຂາວ, ນຸ່ງເສື້ອຍາວສີໝາກກະເບົາ ຄືຮຸ່ນຄົນເກົ່າ, ມືປູສາດ, ຈັດວາງຈານ ມຶກຈີນ, ເຈ້ຍສາເທິງບາດວິຖີ ຂຽນຄຳປະພັນຄູ່ເປັນສິລິມຸງຄຸນ ໃນເທສະ ການປີໃໝ່ປະຈຳຊາດຫວຽດນາມ. ມີຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ ເຫັນແປກໆພາກັນຫຸ້ມເບິ່ງ, ຖາມຈຶຶ່ງຮູ້ວ່າເປັນທ່ານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ, ດຣ.ພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ ໜຶ່ງໃນສີ່ເພັດນ້ຳໜຶ່ງຂອງວົງການນັກວາດລາຍສືຈີນບູຮານ ຢູ່ ຫວຽດນາມ.
ໃນແວດວົງນັກວາດລາຍສືຈີນບູຮານຢູ່ຫວຽດນາມເວົ້າລວມ ແລະເວົ້າສະເພາະຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ໃຜກໍຮູ້ຊື່ສຽງຮຽງ ນາມຂອງ 4 ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ຄືທ່ານ ເລຊວນຮວ່າ (ມໍລະນະກຳເມື່ອປີ 2007), ຫງວຽນວັນແບັກ, ລ້າຍ ກາວງວ່ຽນ ແລະ ກຸງຄັກເຫຼືອກ. ແຕ່ລະຄົນໄປຄົນລະແບບລະຊົງ, ໃນນັ້ນ, ທ່ານ ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ ເບິ່ງຄ້າຍຄື ຫຼາກຈາກເຂົາເຈົ້າກວ່າໝູ່,ເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ຫຼາກຢູ່ທີ່ຮູບຊົງໜ້າຕາຂອງຜູ້ບຸກເບີກຫຼັກແກ້ວ,ຫາກຍັງປະກົດແຈ້ງ ໃນອຸປະນິດໄສໃຈຄໍແບບຈໍລະຈັດຂອງເພິ່ນ, ສະນັ້ນ, ໝູ່ເພື່ອນຈຶ່ງຕັ້ງສົມຍາເພິ່ນວ່າ: “ຄົນຫຼັກລອຍ”, “ຄົນນອກທິດນອກທາງ”… ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຫຼາຍຄັ້ງເຂົາເຈົ້າເຫັນເພິ່ນໃນຊຸດເສື້ອຍາວ ໄໝດອກເງິນດອກທອງ ສີແດງ, ນັ່ງລຽບລ້ອຍຄ່ຽມຂຶມ ຄືກັບຜູ້ເຖົ້າພາກັນວິຈານຄຳປະພັນ, ບາງຄັ້ງ ກໍເຫັນເພິ່ນໃນຊຸດເສື້ອຍາວເກົ່າໆ, ໃສ່ໝວກແລນສີນ້ຳຕານ, ເກີບແຕະໜັງ, ຢືນໂຈ້ງໂງ້ງ ງະຂາພັບຕົວ ເມົາມົວກັບການວາດລາຍສືເທິງບາດວິຖີ ໂດຍບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຫຍັງກັບເລື່ອງຊີວິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນທົ່ວໂລກາ. ໂດຍຖືກຳເນີດໃນຄອບຄົວທີ່ມີມູນເຊື້ອປັດສະຍາກົງຟູເຊີ. ແຕ່ຄາວນ້ອຍ ເພິ່ນໄດ້ຮຽນ ແລະ ສະສົມພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ ນັບວ່າອຸດົມສົມບູນພໍຄວນ. ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ກໍສືບຕໍ່ຮຽນຂະແໜງນິລຸດຕິສາດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍເຮັດວຽກງານສິດສອນຢູ່ເຂດພູດອຍເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ການງານ ແລະ ຊີວິດຂອງເພິ່ນ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບ ນົກຂະມິ້ນເຫຼືອງອ່ອນ ທີ່ຢູ່ບໍ່ເປັນທີ່ເປັນບ່ອນນັ້ນ ໄດ້ດຶງດູດເພິ່ນຄ່ອຍກ້າວເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງຄົ້ນຄວ້າພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານນັບແຕ່ນັ້ນມາ, ພິເສດແມ່ນໃນຂົງເຂດຄົ້ນຄວ້າພາສາຫວຽດບູຮານຂອງບັນດາເຜົ່າພູດອຍແຖບ ພາກເໜືອຫວຽດນາມ. ບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄວາມຊຳນິຊຳນານດ້ານລາຍສືຈີນ-ຫວຽດບູຮານເທົ່ານັ້ນ, ເພິ່ນຍັງເປັນຄົນ ສະຫຼາດປາດເປື່ອງ,ຊອບສະມາຄົມ, ນິຍົມຊອກຫາຮຽນຮູ້ພື້ນຖານອະລິຍະວັດທະນະທຳຂອງຫຼາຍປະເທດ ໃນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າໃຜ ຍາມໄດ້ນັ່ງໂອ້ລົມກັບເພິ່ນລ້ວນແຕ່ຈະຖືກດຶງດູດດ້ວຍເລື່ອງລາວທີ່ຈັບໃຈ, ມີຊີວິດ ຊີວາ ແລະ ຂົບຂັນໃນທຸກເລື່ອງລາວ ເຫດການໃນບັນຫາຊີວິດ. ໜ້ອຍຄົນຈະຮູ້ວ່າ ພໍ່ເຖົ້າຄົນນີ້ ໄດ້ເຄີຍເປັນ ພະນັກງານ, ອາຈານສິດສອນໃນມະຫາວິທະຍາໄລ, ນັກຄົ້ນຄວ້າໃນສະພາໃຫຍ່ໆຫຼາຍແຫ່ງ ແລະ ໄດ້ມີໃບ ປະກາດສະນີຍະບັດລະດັບປະລິນຍາເອກທາງດ້ານພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານອັນຄັກແນ່. ປະຈຸບັນໃນວິຖີຊີວິດແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ສິລະປະລາຍສືຫວຽດບູຮານ ບໍ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຄືແຕ່ກ່ອນນີ້, ເພາະ ສະນັ້ນ, ຜູ້ນິຍົມລາຍສືຈີນບູຮານ ທັ້ງທີ່ມີໜ້ອຍຢູ່ແລ້ວ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮອບຮູ້ ຫຼືມີລາຍສືງານຄື ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ ແຮງມີໜ້ອຍກວ່າອີກ. ຜ່ານເວລາຫຼາຍສິບປີ ທີ່ຄົ້ນຄວ້າພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ, ສິລະປະການວາດລາຍສື ໄດ້ຜູກພັນກັບຊີວິດເພິ່ນ ປຽບເໝືອນເພື່ອນຮ່ວມທຸກຮ່ວມສຸກ ໂດຍເພິ່ນໄດ້ຍຶດຖືເປັນບ່ອນຢ່ອນອາລົມໃນຍາມ ມ່ວນຊື່ນທຸກເສົ້າຄອບງຳຊີວິດເພິ່ນ ແລະ ສະພາບສຸກທຸກ ກໍຈະຜ່ານລາຍສືແຕ່ລະໂຕ. ອາດຈະແມ່ນແນວນັ້ນ ເມື່ອເວລາເບີິກບານສຳລານໃຈ ລາຍສືຈະເລື່ອນໄຫຼບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບມັງກອນບິນ, ນົກຍູງລຳແພນ, ສ່ວນເວລາ ເສົ້າໝອງ, ລາຍສື ກໍເປັນ ອຸປະສັກໄປຕາມຄວາມຮູ້ສຶກນຶກຄິດທີ່ຜ່ານຊີວິດເພິ່ນ.
ສິລະປະການວາດລາຍສືບູຮານ, ຮຽກຮ້ອງຜູ້ຂຽນຕ້ອງມີທັງສີມື, ຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃນຄວາມໝາຍອັນເລິກເຊິ່ງ ແລະ ໜັກແໜ້ນຂອງໂຕໜັງສື, ມີໄດ້ແນວນັ້ນ ຈຶ່ງລົງຈິດວິນຍານເຂົ້າໃນລາຍສື ແລະ ບຸກຄະລິກະພາບຂອງຜູ້ຂຽນ. ສຳລັບ ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ, ນອກຈາກກົດລະບຽບ, ກອບອັນເປັນມູນເຊື້ອທີ່ຈະຕ້ອງສະຫງ່ຽມຄ່ຽມໄຫວ້ແລ້ວ, ເພິ່ນຍັງມີຊື່ສຽງ ທີ່ເປັນຜູ້ໜຶ່ງ ກ້ານອກທິດນອກທາງໃນການວາດລາຍສືຈີນບູຮານ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ມີລາຍສື ຫຼາຍຊຸດຂອງເພິ່ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຂຽນເປັນໂຕໜັງສື ຫຼືມີໂຄງຮ່າງສຸດທີ່ໂປ່ງໃສ, ໄຂໃຈເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງທັງສະແດງ ໄດ້ເນື້ອແທ້ແຫ່ງຄວາມແຕກສານຂອງການຂຽນໂຕໜັງສືບູຮານຊະນິດໜຶ່ງ, ທັງໃຫ້ເຫັນສີໄມ້ລາຍມື, ຈິດໃຈ ສິລະປິນຂອງຜູ້ຂຽນອີກດ້ວຍ. ມີບາງຄັ້ງເພິ່ນບໍ່ໃຊ້ຟ້ອຍຂຽນຄືຜູ້ອື່ນໆທີ່ໃຊ້ກັນມາຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍຮ້ອຍປີ, ຫາກຈະຂຽນດ້ວຍຟອຍທາສີ.... ອາດ ຈະແມ່ນຍ້ອນແນວນັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ເພິ່ນເປັນຄົນ “ນອກທິດນອກທາງ” .ໄດ້ຍິນເຂົາເວົ້າຈັ່ງຊັ້ນ, ເພິ່ນ ບໍ່ໂຕ້ບໍ່ຖຽງຫຍັງ ພຽງແຕ່ເວົ້າວ່າ: ”ໂຕໜັງສືເປັນຂອງຫຼັກທຳ, ສ່ວນວິທີຂຽນແມ່ນຕ້ອງເປັນຄົນຫວຽດ. ສະນັ້ນ, ຂ້ອຍຢາກຂຽນລາຍສືຊະນິດໜຶ່ງ ເປັນແບບທຳມະຊາດແທ້ໆ ຄືກັບນິດໃສລຽບງ່າຍຂອງຄົນຫວຽດ, ແຕ່ຫາກ ບໍ່ຢາກປະດິດປະດອຍອອກມາລາຍສືແລ້ງໆ ຊຶ່ງມີພຽງແຕ່ໃນປຶ້ມເທົ່ານັ້ນ. ຫວນຄືນການຂຽນລາຍສືທີ່ວາງເທິງສາດຢູ່ຂ້າງກຳແພງເກົ່າແກ່ວັນໝຽວ (ຮ່າໂນ້ຍ). ຄືກັບທຸກໆປີ, ພໍໃກ້ຈະ ຮອດປີໃໝ່ ຫວຽດນາມ, ຜູ້ມາເບິ່ງ ຫຼືຜູ້ມາຂໍລາຍສື ຈະຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ມີທັງຄົນໄທບ້ານຄົນຕ່າງປະເທດ , ມີຜູ້ເຖົ້າ, ຜູ້ໜຸ່ມ. ຫຼາຍຄົນມາຂໍລາຍຂຽນ ເພາະຮູ້ກິດຕິສັບວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຂຽນລາຍສືງາມ, ມີຄຳປະພັນມ່ວນໆ ເພື່ອເປັນສິລິມຸງຄຸນໃນຕົ້ນປີໃໝ່ ແລະມີຫຼາຍຄົນກໍພຽງແຕ່ມາຢືນເບິ່ງ ເພາະຄວາມແປກໆ ໃນກິລິຍາທ່າທາງ ອັນຕ່າງປະຫຼາດຂອງພໍ່ເຖົ້າຈັບຟອຍຂຽນຄ້າຍຄືລາຍລຳກາງເມືອງ ທີ່ຄຶກຄັກຜູ້ຄົນຜ່ານໄປມາ. ໃນບັນຍາກາດທີ່ປຽບລົ້ນໄປດ້ວຍກິ່ນອາຍຂອງລະດູບານໃໝ່, ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ ໄດ້ມົວເມົາ ນຳກັບການຂຽນສຸດທີ່ເລື່ອນໄຫຼ, ບຶດໜຶ່ງກໍເງີຍໜ້າຂຶ້ນຫຼິ່ວຕາຫົວຍິ້ມ ແລ້ວຕີຄວາມໝາຍໃນລາຍສືຈີນບູຮານ ຫຼື ຄຳປະພັນຄູ່ອັນເປັນສິລິມຸງຄຸນທີ່ຫາກໍຂຽນແລ້ວໃໝ່ໆ. ມີບາງຄັ້ງ ເພິ່ນຍັງຮ່ວມ ໂອ້ລົມເລື່ອງຊີວິດ ແຕ່ສະໄໝ ກ່ອນໆ ກໍຄືສະໄໝປັດຈຸບັນ ກັບແຂກຄົນທີ່ທ່ຽວຊົມ, ເຮັດໃຫ້ອາກາດໜາວເຢັນຂອງຕົ້ນໃໝ່ ໄດ້ເພີ່ມຄວາມອົບ ອຸ່ນ ແລະ ມີຄວາມໝາຍເລິກເຊິ່ງຂຶ້ນກວ່າອີກ. ບົດ: ຫືວຕ໋ວນ - ພາບ: ອານທັນດາດ
|
