|
ພໍຮອດຍາມປີຫຼ້າຟ້າໃໝ່ວຽນມາ, ເຂົາເຈົ້າຈະເຫັນພໍ່ເຖົ້າຜົມໜວດຫງອກຂາວ, ນຸ່ງເສື້ອຍາວສີໝາກກະເບົາ ຄືຮຸ່ນຄົນເກົ່າ, ມືປູສາດ, ຈັດວາງຈານ ມຶກຈີນ, ເຈ້ຍສາເທິງບາດວິຖີ ຂຽນຄຳປະພັນຄູ່ເປັນສິລິມຸງຄຸນ ໃນເທສະ ການປີໃໝ່ປະຈຳຊາດຫວຽດນາມ. ມີຜູ້ຄົນຈຳນວນຫຼາຍ ເຫັນແປກໆພາກັນຫຸ້ມເບິ່ງ, ຖາມຈຶຶ່ງຮູ້ວ່າເປັນທ່ານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ, ດຣ.ພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ ໜຶ່ງໃນສີ່ເພັດນ້ຳໜຶ່ງຂອງວົງການນັກວາດລາຍສືຈີນບູຮານ ຢູ່ ຫວຽດນາມ.
ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ
ຂຽນຄຳປະພັນຄູ່
ໃນຊ່ວງເວລາວ່າງຂອງນັກວາດລາຍສື ກຸງຄັກເຫຼືອກ
|
ໃນແວດວົງນັກວາດລາຍສືຈີນບູຮານຢູ່ຫວຽດນາມເວົ້າລວມ ແລະເວົ້າສະເພາະຢູ່ຮ່າໂນ້ຍ, ໃຜກໍຮູ້ຊື່ສຽງຮຽງ ນາມຂອງ 4 ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ຄືທ່ານ ເລຊວນຮວ່າ (ມໍລະນະກຳເມື່ອປີ 2007), ຫງວຽນວັນແບັກ, ລ້າຍ ກາວງວ່ຽນ ແລະ ກຸງຄັກເຫຼືອກ. ແຕ່ລະຄົນໄປຄົນລະແບບລະຊົງ, ໃນນັ້ນ, ທ່ານ ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ ເບິ່ງຄ້າຍຄື ຫຼາກຈາກເຂົາເຈົ້າກວ່າໝູ່,ເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ຫຼາກຢູ່ທີ່ຮູບຊົງໜ້າຕາຂອງຜູ້ບຸກເບີກຫຼັກແກ້ວ,ຫາກຍັງປະກົດແຈ້ງ ໃນອຸປະນິດໄສໃຈຄໍແບບຈໍລະຈັດຂອງເພິ່ນ, ສະນັ້ນ, ໝູ່ເພື່ອນຈຶ່ງຕັ້ງສົມຍາເພິ່ນວ່າ: “ຄົນຫຼັກລອຍ”, “ຄົນນອກທິດນອກທາງ”… ດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ຫຼາຍຄັ້ງເຂົາເຈົ້າເຫັນເພິ່ນໃນຊຸດເສື້ອຍາວ ໄໝດອກເງິນດອກທອງ ສີແດງ, ນັ່ງລຽບລ້ອຍຄ່ຽມຂຶມ ຄືກັບຜູ້ເຖົ້າພາກັນວິຈານຄຳປະພັນ, ບາງຄັ້ງ ກໍເຫັນເພິ່ນໃນຊຸດເສື້ອຍາວເກົ່າໆ, ໃສ່ໝວກແລນສີນ້ຳຕານ, ເກີບແຕະໜັງ, ຢືນໂຈ້ງໂງ້ງ ງະຂາພັບຕົວ ເມົາມົວກັບການວາດລາຍສືເທິງບາດວິຖີ ໂດຍບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຫຍັງກັບເລື່ອງຊີວິດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນທົ່ວໂລກາ.
ໂດຍຖືກຳເນີດໃນຄອບຄົວທີ່ມີມູນເຊື້ອປັດສະຍາກົງຟູເຊີ. ແຕ່ຄາວນ້ອຍ ເພິ່ນໄດ້ຮຽນ ແລະ ສະສົມພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ ນັບວ່າອຸດົມສົມບູນພໍຄວນ. ເມື່ອເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ກໍສືບຕໍ່ຮຽນຂະແໜງນິລຸດຕິສາດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍເຮັດວຽກງານສິດສອນຢູ່ເຂດພູດອຍເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ການງານ ແລະ ຊີວິດຂອງເພິ່ນ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບ ນົກຂະມິ້ນເຫຼືອງອ່ອນ ທີ່ຢູ່ບໍ່ເປັນທີ່ເປັນບ່ອນນັ້ນ ໄດ້ດຶງດູດເພິ່ນຄ່ອຍກ້າວເຂົ້າສູ່ເສັ້ນທາງຄົ້ນຄວ້າພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານນັບແຕ່ນັ້ນມາ, ພິເສດແມ່ນໃນຂົງເຂດຄົ້ນຄວ້າພາສາຫວຽດບູຮານຂອງບັນດາເຜົ່າພູດອຍແຖບ ພາກເໜືອຫວຽດນາມ. ບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄວາມຊຳນິຊຳນານດ້ານລາຍສືຈີນ-ຫວຽດບູຮານເທົ່ານັ້ນ, ເພິ່ນຍັງເປັນຄົນ ສະຫຼາດປາດເປື່ອງ,ຊອບສະມາຄົມ, ນິຍົມຊອກຫາຮຽນຮູ້ພື້ນຖານອະລິຍະວັດທະນະທຳຂອງຫຼາຍປະເທດ ໃນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າໃຜ ຍາມໄດ້ນັ່ງໂອ້ລົມກັບເພິ່ນລ້ວນແຕ່ຈະຖືກດຶງດູດດ້ວຍເລື່ອງລາວທີ່ຈັບໃຈ, ມີຊີວິດ ຊີວາ ແລະ ຂົບຂັນໃນທຸກເລື່ອງລາວ ເຫດການໃນບັນຫາຊີວິດ. ໜ້ອຍຄົນຈະຮູ້ວ່າ ພໍ່ເຖົ້າຄົນນີ້ ໄດ້ເຄີຍເປັນ ພະນັກງານ, ອາຈານສິດສອນໃນມະຫາວິທະຍາໄລ, ນັກຄົ້ນຄວ້າໃນສະພາໃຫຍ່ໆຫຼາຍແຫ່ງ ແລະ ໄດ້ມີໃບ ປະກາດສະນີຍະບັດລະດັບປະລິນຍາເອກທາງດ້ານພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານອັນຄັກແນ່.
ປະຈຸບັນໃນວິຖີຊີວິດແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ສິລະປະລາຍສືຫວຽດບູຮານ ບໍ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຄືແຕ່ກ່ອນນີ້, ເພາະ ສະນັ້ນ, ຜູ້ນິຍົມລາຍສືຈີນບູຮານ ທັ້ງທີ່ມີໜ້ອຍຢູ່ແລ້ວ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮອບຮູ້ ຫຼືມີລາຍສືງານຄື ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ ແຮງມີໜ້ອຍກວ່າອີກ. ຜ່ານເວລາຫຼາຍສິບປີ ທີ່ຄົ້ນຄວ້າພາສາຈີນ-ຫວຽດບູຮານ, ສິລະປະການວາດລາຍສື ໄດ້ຜູກພັນກັບຊີວິດເພິ່ນ ປຽບເໝືອນເພື່ອນຮ່ວມທຸກຮ່ວມສຸກ ໂດຍເພິ່ນໄດ້ຍຶດຖືເປັນບ່ອນຢ່ອນອາລົມໃນຍາມ ມ່ວນຊື່ນທຸກເສົ້າຄອບງຳຊີວິດເພິ່ນ ແລະ ສະພາບສຸກທຸກ ກໍຈະຜ່ານລາຍສືແຕ່ລະໂຕ. ອາດຈະແມ່ນແນວນັ້ນ ເມື່ອເວລາເບີິກບານສຳລານໃຈ ລາຍສືຈະເລື່ອນໄຫຼບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບມັງກອນບິນ, ນົກຍູງລຳແພນ, ສ່ວນເວລາ ເສົ້າໝອງ, ລາຍສື ກໍເປັນ ອຸປະສັກໄປຕາມຄວາມຮູ້ສຶກນຶກຄິດທີ່ຜ່ານຊີວິດເພິ່ນ.
ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ ຢືນຢູ່ທ່າມກາງຄຳປະພັນຄູ່ສີແດງ ໂດຍເພິ່ນເອງເປັນຜູ້ຂຽນ
ຕີຄວາມໝາຍໜັງສືບູຮານໃຫ້ແກ່ຍິງສາວຜູ້ໜຶ່ງ
ຜູ້ມາຊົມເບິ່ງ , ມາຂໍລາຍສືຂອງ ທ່ານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ
ຢູ່ຮ້ານນ້ຳຊານ້ອຍໆ ກາງຄຸ້ມເມືອງຮ່າໂນ້ຍ
ນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດ ມີຄວາມນິຍົມຊົມຊອບໃນສິລະປະການວາດລາຍສືຈີນບູຮານຂອງຄົນຫວຽດນາມ.
|
ສິລະປະການວາດລາຍສືບູຮານ, ຮຽກຮ້ອງຜູ້ຂຽນຕ້ອງມີທັງສີມື, ຕ້ອງເຂົ້າໃຈໃນຄວາມໝາຍອັນເລິກເຊິ່ງ ແລະ ໜັກແໜ້ນຂອງໂຕໜັງສື, ມີໄດ້ແນວນັ້ນ ຈຶ່ງລົງຈິດວິນຍານເຂົ້າໃນລາຍສື ແລະ ບຸກຄະລິກະພາບຂອງຜູ້ຂຽນ. ສຳລັບ ດຣ.ກຸງຄັກເຫຼືອກ, ນອກຈາກກົດລະບຽບ, ກອບອັນເປັນມູນເຊື້ອທີ່ຈະຕ້ອງສະຫງ່ຽມຄ່ຽມໄຫວ້ແລ້ວ, ເພິ່ນຍັງມີຊື່ສຽງ ທີ່ເປັນຜູ້ໜຶ່ງ ກ້ານອກທິດນອກທາງໃນການວາດລາຍສືຈີນບູຮານ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ມີລາຍສື ຫຼາຍຊຸດຂອງເພິ່ນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຂຽນເປັນໂຕໜັງສື ຫຼືມີໂຄງຮ່າງສຸດທີ່ໂປ່ງໃສ, ໄຂໃຈເທົ່ານັ້ນ ຫາກຍັງທັງສະແດງ ໄດ້ເນື້ອແທ້ແຫ່ງຄວາມແຕກສານຂອງການຂຽນໂຕໜັງສືບູຮານຊະນິດໜຶ່ງ, ທັງໃຫ້ເຫັນສີໄມ້ລາຍມື, ຈິດໃຈ ສິລະປິນຂອງຜູ້ຂຽນອີກດ້ວຍ.
ມີບາງຄັ້ງເພິ່ນບໍ່ໃຊ້ຟ້ອຍຂຽນຄືຜູ້ອື່ນໆທີ່ໃຊ້ກັນມາຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍຮ້ອຍປີ, ຫາກຈະຂຽນດ້ວຍຟອຍທາສີ.... ອາດ ຈະແມ່ນຍ້ອນແນວນັ້ນ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ເພິ່ນເປັນຄົນ “ນອກທິດນອກທາງ” .ໄດ້ຍິນເຂົາເວົ້າຈັ່ງຊັ້ນ, ເພິ່ນ ບໍ່ໂຕ້ບໍ່ຖຽງຫຍັງ ພຽງແຕ່ເວົ້າວ່າ: ”ໂຕໜັງສືເປັນຂອງຫຼັກທຳ, ສ່ວນວິທີຂຽນແມ່ນຕ້ອງເປັນຄົນຫວຽດ. ສະນັ້ນ, ຂ້ອຍຢາກຂຽນລາຍສືຊະນິດໜຶ່ງ ເປັນແບບທຳມະຊາດແທ້ໆ ຄືກັບນິດໃສລຽບງ່າຍຂອງຄົນຫວຽດ, ແຕ່ຫາກ ບໍ່ຢາກປະດິດປະດອຍອອກມາລາຍສືແລ້ງໆ ຊຶ່ງມີພຽງແຕ່ໃນປຶ້ມເທົ່ານັ້ນ.
ຫວນຄືນການຂຽນລາຍສືທີ່ວາງເທິງສາດຢູ່ຂ້າງກຳແພງເກົ່າແກ່ວັນໝຽວ (ຮ່າໂນ້ຍ). ຄືກັບທຸກໆປີ, ພໍໃກ້ຈະ ຮອດປີໃໝ່ ຫວຽດນາມ, ຜູ້ມາເບິ່ງ ຫຼືຜູ້ມາຂໍລາຍສື ຈະຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ມີທັງຄົນໄທບ້ານຄົນຕ່າງປະເທດ , ມີຜູ້ເຖົ້າ, ຜູ້ໜຸ່ມ. ຫຼາຍຄົນມາຂໍລາຍຂຽນ ເພາະຮູ້ກິດຕິສັບວ່າເພິ່ນເປັນຄົນຂຽນລາຍສືງາມ, ມີຄຳປະພັນມ່ວນໆ ເພື່ອເປັນສິລິມຸງຄຸນໃນຕົ້ນປີໃໝ່ ແລະມີຫຼາຍຄົນກໍພຽງແຕ່ມາຢືນເບິ່ງ ເພາະຄວາມແປກໆ ໃນກິລິຍາທ່າທາງ ອັນຕ່າງປະຫຼາດຂອງພໍ່ເຖົ້າຈັບຟອຍຂຽນຄ້າຍຄືລາຍລຳກາງເມືອງ ທີ່ຄຶກຄັກຜູ້ຄົນຜ່ານໄປມາ. ໃນບັນຍາກາດທີ່ປຽບລົ້ນໄປດ້ວຍກິ່ນອາຍຂອງລະດູບານໃໝ່, ນັກວາດລາຍສືບູຮານ ກຸງຄັກເຫຼືອກ ໄດ້ມົວເມົາ ນຳກັບການຂຽນສຸດທີ່ເລື່ອນໄຫຼ, ບຶດໜຶ່ງກໍເງີຍໜ້າຂຶ້ນຫຼິ່ວຕາຫົວຍິ້ມ ແລ້ວຕີຄວາມໝາຍໃນລາຍສືຈີນບູຮານ ຫຼື ຄຳປະພັນຄູ່ອັນເປັນສິລິມຸງຄຸນທີ່ຫາກໍຂຽນແລ້ວໃໝ່ໆ. ມີບາງຄັ້ງ ເພິ່ນຍັງຮ່ວມ ໂອ້ລົມເລື່ອງຊີວິດ ແຕ່ສະໄໝ ກ່ອນໆ ກໍຄືສະໄໝປັດຈຸບັນ ກັບແຂກຄົນທີ່ທ່ຽວຊົມ, ເຮັດໃຫ້ອາກາດໜາວເຢັນຂອງຕົ້ນໃໝ່ ໄດ້ເພີ່ມຄວາມອົບ ອຸ່ນ ແລະ ມີຄວາມໝາຍເລິກເຊິ່ງຂຶ້ນກວ່າອີກ.
ບົດ: ຫືວຕ໋ວນ - ພາບ: ອານທັນດາດ
|