ທ່າມກາງຖະໜົນ ຮ່າງບາກ ທີ່ຄຶກຄື້ນດ້ວຍບັນດາຮ້ານຄຳທີ່ຮຸ່ງເຮືອງເຫຼືອງເຫຼື້ອມ, ຮ້ານຄຳ ຮົ່ງເຈົາ ຂອງນາຍຊ່າງ ຫງວຽນຈີ໋ແທ່ງ ພັດປະກົດຕົວແບບລຽບງ່າຍດ້ວຍສຽງຄ້ອນຕີເຫຼັກດັງຂຶ້ນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ. ເກີດໃນຄອບຄົວທີ່ມີມູນເຊື້ອເຮັດອາຊີບຊ່າງຄຳມາ 5 ເຊັ່ນຄົນ, ທ່ານ ແທ່ງ ໄດ້ຜູກພັນກັບໂຕະເຮັດເງິນມາຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 14 ປີ, ເພື່ອປົກປັກຮັກສາເຕັກນິກການຜະລິດດ້ວຍມືແບບມູນເຊື້ອຂອງ ຮ່າໂນ້ຍສະໄໝກ່ອນ.
ໃນຂະນະທີ່ເຕັກໂນໂລຊີທັນສະໄໝສາມາດຜະລິດເຄື່ອງປະດັບໄດ້ເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ໃນເວລາພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຊົ່ວໂມງ, ແຕ່ທ່ານ ແທ່ງ ຍັງຄົງມີຄວາມລະອຽດລະອໍ ໃຊ້ເວລາຫຼາຍວັນ ເພື່ອເຮັດສຳເລັດແຫວນ ຫຼື ຕຸ້ມຫູແຕ່ລະຄູ່. ສຳລັບເພິ່ນແລ້ວ, ຜະລິດຕະພັນແຕ່ລະອັນ ບໍ່ພຽງແຕ່ແມ່ນເຄື່ອງປະດັບເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງບັນຈຸ “ລາຍນິ້ວມື” ແລະ ລົມຫາຍໃຈຂອງນາຍຊ່າງ. ເຄື່ອງມືທີ່ລຽບງ່າຍເຊັ່ນ: ຄ້ອນນ້ອຍ, ຫຼິ້ມຖູ, ເຕົາເປົ່າໄຟ... ແມ່ນຈິດວິນຍານທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເພິ່ນສ້າງສັນຜົນງານທີ່ມີອາລົມຈິດ ເຊິ່ງເຄື່ອງຈັກບໍ່ສາມາດທົດແທນໄດ້.
ຮ້ານຄຳນ້ອຍໆ ແຫ່ງນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ດຶງດູດຜູ້ທີ່ຮັກຫອມຄຸນຄ່າເກົ່າແກ່ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວສາກົນທີ່ຢາກຮູ້ຢາກເຫັນ ກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ ຮ່າໂນ້ຍໃນເມື່ອກ່ອນ. ປັດຈຸບັນ, ອ້າຍ ຫງວຽນດຶກ - ລູກຊາຍຂອງເພິ່ນ - ພວມສືບທອດມູນເຊື້ອຂອງຄອບຄົວ, ຮ່ວມກັບພໍ່ປົກປັກຮັກສາແປວໄຟແຫ່ງອາຊີບຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ທ່າມກາງຈັງຫວະຊີວິດທີ່ຟ້າວຟັ່ງຂອງຕົວເມືອງ.
ປະຕິບັດໂດຍ: ແຄ໋ງລອງ/VNP
