ຕາມຄຳບອກເລົ່າ ຂອງ ທ່ານ ຕວ່ານ, ອາຊີບແກະສະຫຼັກກາຈ້ຳນີ້ ແມ່ນໄດ້ຮັບການຖ່າຍທອດ ມາຈາກປູ່ ແລ້ວມາຮອດພໍ່ຂອງທ່ານ, ຈົນກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງ ຂອງ ຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ຊີ ວິດການເປັນຢູ່ຂອງຄອບຄົວ. ຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ທ່ານ ໄດ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບກິ່ນໄມ້ໃໝ່ ແລະ ລວດລາຍການແກະສະຫຼັກ ທີ່ລະອຽດອ່ອນ. ທ່ານ ກ່າວວ່າ: “ອາຊີບນີ້ມັນໄດ້ຊຶມເລິກເຂົ້າໃນຕົວ ຂອງ ຂ້າພະເຈົ້າ ຕັ້ງແຕ່ຕອນໃດກໍບໍ່ຮູ້”.

 

 

ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ເຮັດວຽກເທົ່ານັ້ນ, ຮ້ານແກະສະຫຼັກກາຈໍ້າໄມ້ ຟຸກເລີ້ຍ ຍັງປຽບເໝືອນສະຖານທີ່ ຮັກສາຄວາມຊົງຈຳ ຂອງອາຊີບສະໄໝກ່ອນ. ໃນແຕ່ລະມື້, ມີນັກທ່ອງທ່ຽວທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ ເປັນຈຳນວນຫຼາຍ ເຂົ້າມາຢ້ຽມຊົມເພື່ອເຫັນກັບຕາ ເຖິງຂະບວນການ ເຮັດກາຈ້ຳດ້ວຍມື ຫຼື ຊື້ເປັນຂອງຂວັນ ທີ່ບົ່ງບອກເຖິງ ເອກະລັກ ວັດທະນະທຳ ຫວຽດນາມ.

 

 

ທ່ານ ຕວ່ານ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ເມື່ອປະມານສອງປີມານີ້, ຍ້ອນການແຜ່ຫຼາຍຂອງສື່ສັງຄົມອອນລາຍ ແລະ ອິນເຕີເນັດ, ນັບມື້ນັບມີໄວໜຸ່ມໃຫ້ຄວາມສົນໃຈ ຕໍ່ອາຊີບແກະສະຫຼັກ ກາຈໍ້າ ແບບດັ້ງ ເດີມຫຼາຍຂຶ້ນ. ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການໃໝ່, ທ່ານ ກໍໄດ້ປະດິດສ້າງຮູບແບບທີ່ຫຼາກຫຼາຍກວ່າເກົ່າ, ແຕ່ຍັງຄົງຮັກສາຈຸດເດັ່ນ ຂອງ ການເຮັດດ້ວຍມືເອົາໄວ້.

 

ທ່າມກາງຂະບວນການຫັນເປັນຕົວເມືອງຢ່າງວ່ອງໄວ, ອາຊີບແກະສະຫຼັກ ກາຈ້ຳໄມ້ ເຄີຍມີບາງຊ່ວງເວລາ ເກືອບຈະລືມຫາຍໄປ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ດ້ວຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມຮັກ ຕໍ່ອາຊີບ ຂອງ ບັນດາສິລະປິນ ຄືທ່ານ ຕວ່ານ, ກາຈ້ຳນ້ອຍໆ ເຫຼົ່ານັ້ນ ຍັງຄົງສືບຕໍ່ ນຳເອົາເລື່ອງລາວ ທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ຄວາມຊົງຈຳ ຂອງ ຍ່ານເມືອງເກົ່າ ຮ່າໂນ້ຍ ໄປສູ່ເພື່ອນມິດສະຫາຍທັງໃກ້ ແລະ ໄກ.

ບົດ ແລະ ພາບ: ແຄ໋ງລອງ/VNP