អ្នករក្សាសំឡេងទ្រនៃជនជាតិម៉ុង (Mong) នៅភូមិ ឡាវចាយ (Lao Chai)

នៅក្នុងភូមិឡាវចាយ (Lao Chai) ១ ឃុំ ឃុនហា(Khun Ha) ខេត្តឡាយចូវ (Lai Chau) សំឡេង ទ្រប្រពៃណីរបស់ជនជាតិម៉ុង (Mong) នៅតែបន្លឺឡើង នៅកណ្តាលព្រៃភ្នំ នៅភាគពាយ័ព្យនៃប្រទេសវៀតណាម។ ដោយដៃដ៏ប៉ិនប្រសប់ និងក្តីស្រឡាញ់ ចំពោះវប្បធម៌ជនជាតិម៉ុង លោក គូ អាឡុង (Cu A Long) កំពុងរក្សាសិប្បកម្មធ្វើ និងកូតទ្រប្រពៃណីនេះដោយស្ងៀមស្ងាត់ រួមចំណែកអភិរក្សផ្នែកមួយដ៏មានតម្លៃ នៃបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌របស់សហគមន៍ជនជាតិម៉ុង ក្នុងជីវិតសម័យទំនើប។

លោក គឺ អា ឡុង (Cu A Long) ជាអ្នកស្រុកនៅភូមិឡាវចាយ ១ (Lao Chai) (ខេត្តឡាយចូវ (Lai Chau)) នៅក្បែរទ្រ ដែលជាឧបករណ៍ភ្លេងពិសេសមួយប្រភេទ ហើយតភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធនឹងជីវិតខាងវិញ្ញាណ និងសកម្មភាពវប្បធម៌របស់ជនជាតិម៉ុង (Mong) នៅតំបន់ព្រៃភ្នំ ឡាយ ចូវ ។ រូបថត៖ ថាញ់យ៉ាង/ VNP

ក្នុងចំណោមបណ្តាជួរផ្ទះនៃភូមិឡាវចាយ (Lao Chai) ១ លោក គូ អាឡុង (Cu A Long) នៅតែយកចិត្តទុកដាក់លើការធ្វើទ្រនីមួយៗ ដោយហ្មត់ចត់ ធ្វើចេញឧបករណ៍ភ្លេងតភ្ជាប់ យ៉ាងជិតស្និទ្ធនឹងជីវិតខាងស្មារតីនៃបងប្អូនជនជាតិម៉ុង ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ។ ចំពោះលោក ឡុង (Long) ទ្រនីមួយៗ មិនមែនគ្រាន់តែជាផលិតផលសិប្បកម្មនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាមធ្យោបាយមួយ ដើម្បីរក្សាសំឡេងពិសេសនៃតំបន់ព្រៃភ្នំ និងការចងចាំវប្បធម៌របស់ប្រជាជនម៉ុងផងដែរ។

លោក ឡុង (Long) បានមានប្រសាសន៍ថា ការធានាបាននូវភាពត្រង់ និងតុល្យភាពដាច់ខាត នៃ ដងទ្រមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់។ រូបថត៖ តាត សឺន/ VNP

លោក គូ អាឡុង (Cu A Long)បាននិយាយថា៖ «ដើម្បីធ្វើទ្រមួយគ្រឿង សិប្បករមិនត្រឹមតែមានដៃប៉ិនប្រសប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងគេអាចកូតទ្រ និងមានអារម្មណ៍ ក្នុងការស្តាប់ដឹងពីសំឡេងទៀតផង។ ដោយការយល់ដឹងនេះ ជួយពួកគេបង្កើតទ្រ ដែលមានសំឡេងត្រឹមត្រូវតាមស្តង់ដារ ខ្ទ័រ និងពោរពេញទៅដោយអារម្មណ៍រំភើប។

នៅក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់នៃភូមិឡាវចាយ ១ លោក គូ អាឡុង នៅតែឧស្សាព្យាយាមនិងធ្វើការ ក្បែរបំណែកឈើ ដើម្បីច្នៃដងទ្រ។ រូបថត៖ ថាញ់យ៉ាង/ VNP

កាលពីមុន ទ្ររបស់ជនជាតិម៉ុង ធ្លាប់តែបានធ្វើពីឫស្សី ប៉ុន្តែ វត្ថុធាតុដើមនេះងាយនឹងពុកទៅ និងមានអាយុកាលខ្លី។ ដើម្បីធ្វើទ្រមួយគ្រឿងប្រើប្រាស់បានយូរ លោក ឡុង (Long) បានប្តូរទៅប្រើឈើវិញ។ ដោយប្រើប្រាស់ស្នូលខាងក្នុងនៃដើមឈើ ដែលយកពីព្រៃមក គាត់បានបង្កើតបំពង់សំនៀង ខួងរន្ធ ដំឡើងដងទ្រ ហើយបន្ទាប់មករំលីងផ្នែកនីមួយៗ។ ផ្នែកដូចជា ដងទ្រ ព្រលួត យ៉ងទាំងអស់ត្រូវបានធ្វើពីឈើរឹងមាំ ជួយឲ្យខ្សែទ្រតឹង ដើម្បីសំឡេងពីរោះ និងច្បាស់។ ជាពិសេសឆាកត្រូវបានធ្វើពីរោមនៃកន្ទុយសេះ ដែលជាវត្ថុធាតុដើមប្រពៃណី ដែលបង្កើតសំឡេងទន់ ប៉ុន្តែច្បាស់សាល់។

លោក គឺ អា ឡុង (Cu A Long) កំពុងពិនិត្យមើលកម្រាស់ប្រអប់សំនៀង ដែលជាផ្នែកលម្អិតតូចមួយ ប៉ុន្តែមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើសំឡេងនៃឧបករណ៍ភ្លេង។ រូបថត៖ ថាញ់យ៉ាង/ VNP

ក្រៅពីមុខងារ ទ្រក៏មានតម្លៃសោភ័ណភាពផងដែរ។ នៅលើដងទ្រ គាត់តែងតែឆ្លាក់រូបភាពសត្វស្លាប ក្ងោក ជីងចក់ ឬលំនាំដែលជិតស្និទ្ធនឹងជីវិត នៅតំបន់ភ្នំខ្ពស់ ដែលបង្កើតលក្ខណៈពិសេសសម្រាប់ទ្រនីមួយៗ។

សព្វថ្ងៃនេះ ភ្ញៀវទេសចរជាច្រើន ដែលស្នាក់នៅផ្ទះសំណាក់ក្នុងភូមិ តែងតែទិញទ្រដែលធ្វើជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត គឺសំឡេងទ្រនៅតែមានវត្តមាន នៅក្នុងពិធីបុណ្យនានា និងសកម្មភាពវប្បធម៌របស់ភូមិជារៀងរហូតរួមចំណែកតំណភ្ជាប់សាមគ្គីក្នុងសហគមន៍។

លោក ង្វៀន ថាញ់ សឺន (Nguyen Thanh Son) អនុប្រធានការិយាល័យវប្បធម៌ និងសង្គមកិច្ចនៃឃុំឃុនហា (Khun Ha) បានចែករំលែកថា៖ «ការអភិរក្សទ្រមិនត្រឹមតែជាការរក្សាឧបករណ៍ភ្លេងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនេះក៏ជាការអភិរក្សអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌របស់ជនជាតិម៉ុង (Mong) ផងដែរ ព្រមទាំងផ្ដល់ឱកាសអភិវឌ្ឍទេសចរណ៍សហគមន៍ និងបង្កើនប្រាក់ចំណូលសម្រាប់បងប្អូនជនរួមជាតិ»។

លោកមិនត្រឹមតែធ្វើទ្រប៉ុណ្ណោះទេ លោក ឡុង (Long) ក៏ កូតទ្រ ដើម្បីសាកល្បងសំឡេងមុនពេលសម្រេចទ្រផងដែរ។ រូបថត៖ ថាញ់យ៉ាង/ VNP

សំឡេងទ្របន្លឺឡើង ដូចជាខ្សែអរូបីដែលតភ្ជាប់រវាងអតីតកាលនិងបច្ចុប្បន្នកាល នៅក្នុងស្រុក ឡាវចាយ។ រូបថត៖ ថាញ់យ៉ាង/ VNP

ក្នុងលំហូរនៃភាពទំនើប ការតស៊ូរបស់លោក គូ អាឡុង (Cu A Long) កំពុងជួយឱ្យសំឡេងទ្ររបស់ជនជាតិម៉ុងបន្តបន្លឺ សំឡេងនិទានរឿងរ៉ាវវវប្បធម៌នៃតំបន់ព្រៃភ្នំនៃភាគពាយ័ព្យ ជូនចំពោះមនុស្សជំនាន់ក្រោយ៕

អត្ថបទ៖ ង៉ឹនហា - រូបថត៖ តាតសឺន ថាញ់យ៉ាង/ VNP