“ក្រោយពេលត្រាំអង្កររហូតដល់ទន់ហើយត្រូវបានកិនឲ្យម៉ដ្ដ បន្ទាប់ពីនោះផ្អាប់ម្សៅជាមួយស្ករនិងទឹកយកពីសាច់ផ្លែត្នោតទុំ។ ផ្អាប់រយៈពេលពី ៦ ម៉ោងនាឡិកាឡើងទៅបានជានំទើបមានកម្រិតប៉ោងហើយកម្រិតផុស។ ផ្អាប់មិនទាន់ដល់ពេល នំមិនរីក បើផ្អាប់យូរពេក នំងាយជូរ បាត់រសជាតិរសជាតិផ្អែមស្រាលដែលមានស្រាប់” សិប្បការិនី Rofiah ចែករំលែករូបមន្តសម្ងាត់ដូច្នេះ។

ចូលរួមជាមួយក្រុមភ្ញៀវទេសចរទស្សនាភូមិ ចាម ជៅផុង អ្នកស្រី ង្វៀន ថាវមី (នៅទីក្រុង ហូ ជីមិញ) ចែករំលែកថា អ្នកស្រីបានឮនិយាយច្រើនអំពីមុខអាហារនំអាកោដុត អានយ៉ាង។ ពេលអញ្ជើញមកដល់ភូមិ ចាម ជៅផុង បានឆ្លងកាត់ពិសោធន៍ដោយផ្ទាល់នឹងភ្នែកអ្នកស្រីទើបយល់បានព្រលឹង​នៃមុខអាហារនំអាកោដុងពិតប្រាកដ។ មើលនំប៉ោងឡើងបន្តិចម្តងៗ លឿងរលោងនិងភរភាយក្លិនឈ្ងុយឈ្ងប់ផ្អែមស្រទន់នៃត្នោត អ្នកស្រីយល់ឃើញថាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ហើយបានយល់មូលហេតុអ្វីដែលមុខអាហារសាមញ្ញនេះក៏មានកម្លាំងទាក់ទាញដល់ម្ល៉េះវិញ។ នេះមិនត្រឹមតែជាការឆ្លងកាត់ពិសោធន៍ភោជនាហារប៉ុននោះទេ ថែមទាំងជាឱកាសដើម្បីអ្នកស្រីកាន់តែយល់ថែមទៀតអំពីវប្បធម៌និងជីវភាពរបស់បងប្អូនជនជាតិ ចាម នៅខេត្ត អានយ៉ាង។

នៅកណ្តាលចង្វាក់ជីវភាពរស់នៅសម័យទំនើប តម្លៃភោជនាហារប្រពៃណីមួយចំនួនសាបរលាបបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែនំអាកោដុត ហាកោ នៅតែស្ថិតស្ថិរមានវត្តមានដដែលដោយសារទឹកចិត្តរបស់សិប្បករសិប្បការិនីថែរក្សាមុខរបរបុរាណ។ លើសពីមុខអាហារមួយទាំងមូល នោះគឺជាសមិទ្ធផលនៃការឧស្សាហ៍ព្យាយាមនិងដៃទាំងគូដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់បងប្អូនជនជាតិ ចាម អានយ៉ាង អ្នកទាំងឡាយដែលមិនមាត់មិនករក្សាភ្នក់ភ្លើងឱ្យព្រលឹងស្រុកកំណើតនៅកណ្តាលលំហូរពេលវេលា៕