19/08/2016 12:17 GMT+7 Email Print Like 0

ເຊີນລາໜຶ່ງດຽວ-ສາມຈຸດນັດພົບ

“ເຊີນລາໜຶ່ງດຽວ-ສາມຈຸດນັດພົບ” ເປັນຄຳເວົ້າທີ່ຊິນເຄີຍກ່ຽວກັບ 3 ທ່າແຮງທີ່ພົ້ນເດັ່ນຂອງແຂວງ ເຊີນລາ ໃນປັດຈຸບັນ, ນັ້ນກໍ່ຄື: ພູມພາບທຳມະຊາດ, ອ່າງໂຕ່ງມະຫຶມາແຫ່ງເຂື່ອນໄຟຟ້ານຳ້ຕົກ ເຊີນລາ; ພູພຽງ ໂມກເຈົາຊຶ່ງຖືກຂະໜານນາມວ່າເປັນດິນແດນແຫ່ງ “ດາລາດຂອງເຂດພາກຕາເວັນຕົກສ່ຽງເໜືອ”ທັງສາມເປັນຈຸດນັດພົບອັນແສນປະທັບໃຈສໍາລັບບັນດານັກລົງທຶນພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ.
ບາດກ້າວ​ການ​ຫັນປ່ຽນ​ທີ່​ໜ້າ​ອັດສະຈັນ​ເທິງພູພຽງ ໂມກເຈົາ:
 
ໃນຊຸມປີມໍ່ໆ​ ມານີ້, ພູພຽງ ໂມກເຈົາ ຖືກ​ຂະໜານ​ນາມວ່າ ປຽບເໝືອນ“ດ່າລາດຂອງເຂດ ໄຕບັກ”. ຍັງຈື່ໄດ້ວ່າ ຫ່າງ​ຈາກ​ນີ້​ສິບ​ກວ່າ​ປີປະຊາຊົນ​ເມືອງ ໂມກເຈົາ ມີຊີວິດການເປັນຢູ່ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່​ສຸດ. ປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນີ້ ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຊາວເຜົ່າຜູ້ໄທ, ຊີລາ, ລາຮາ ອົບ​ພະ​ຍົກ​ມາຈາກເຂດກໍ່ສ້າງເຂື່ອນໄຟຟ້ານຳ້ຕົກ ເຊີນລາ, ອາດ​ຈະ​ເວົ້າ​ໄດ້​ວ່າ​ພວກເຂົາເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຫຍັງ​ໝົດ​ກ່ຽວ​ກັບ​ການປູກຊາ ແລະ ລ້ຽງງົວນົມ.ເພາະສະນັ້ນ,ການ​ດໍາລົງ​ຊີວິດ​ຢູ່​ບ່ອນ​ໃໝ່​ຈຶ່ງປະສົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນາໆ​ປະການ. ຍິ່ງ​ກວ່າ​ນັ້ນ,ມີ​ນັກວິທະຍາສາດ​ບາງ​ທ່ານ​ເວລາ​ໄປ​ສໍາ​ຫລວດ​ພື້ນ​ທີ່​ຕົວ​ຈິງ​ໄດ້​ຮ້ອງ​ຂຶ້ນ​ວ່າ“ຢູ່​ໂມກ​ເຈົາມີ​ຕົ້ນ​ຊາ​ໃຫ້​ຟືນ, ມີ​ງົວ​ໃຫ້​ກະດູກ” ຊຶ່ງ​ຢາກ​ບົ່ງ​ບອກ​ໃຫ້​ຮູ້​ວ່າ​ປະຊາຊົນ​ປູກ​ຊາ​ແຕ່​ໄດ້​ແຕ່​ຟືນ​ດັງ​​ໄຟ, ລ້ຽງ​ງົວ​ງົວ​ຈ່ອຍ​ຜອມ​ເຫລືອ​ແຕ່​ກະດູກ!!!

ຕໍ່ສະພາບການດັ່ງກ່າວ, ອຳນາດການປົກຄອງ ແລະ ປະຊາຊົນເມືອງ ໂມກເຈົາ ບໍ່​ໄດ້​ທໍ້ຖອຍ​ໃຈ, ໄດ້ຈັດຕັ້ງບັນດາຊຸດຮຽນຖ່າຍ​ທອດເຕັກນິກ, ວິທີການປູກຊາ, ລ້ຽງງົວນົມ ແລະ ສະໜອງທຶນໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ​ໃນ​ແຕ່​ລະ​ບ້ານ. ພາຍຫຼັງສູ້​ຊົນແລະ ອົດທົນພະຍາຍາມມາເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ມາເຖິງ ປະຈຸບັນນີ້, ຫຼາຍໆເຄື່ອງໝາຍການຄ້າທີ່ມີຊື່ສຽງຂອງ ໂມກເຈົາ​ເຊັ່ນ:ຊາຊານຕວຽດ, ຊາໂອລອງ ໂມກເຈົາ, ນຳ້ນົມ ໂມກເຈົາ ໄດ້ວາງຂາຍຢູ່ຮ້ານຊັບພະສິນຄ້າໃຫຍ່ຫຼາຍແຫ່ງໃນທົ່ວປະເທດ.


ກຳມະກອນຂອງບໍລິສັດຜະລິດຊາ​ເກີ່​ດໍ ກຳລັງເກັບຊາໃນນິ​ຄົມ ພາບ: ທົງທ້ຽນ


ກຳມະກອນຂອງບໍລິສັດຜະລິດຊາ ເກີ່ດໍ ກຳລັງຈັດແບ່ງ ປະເພດ ຊາ ກ່ອນຈະເອົາໄປປູງແຕ່ງ. ພາບ: ທົງທ້ຽນ

ເມືອງ ໂມກເຈົາ ມີເນື້ອທີ່ປູກຊາທັງໝົດ 1.822 ເຮັກຕາ, ​ກວມ​ເອົາ5 ຕາແສງ, ມີ 10 ບໍລິສັດ ແລະ ວິສາຫະກິດ ຈີນ, ໃຕ້ຫວັນ ມາລົງທຶນຜະລິດ, ຄ້າຂາຍຜະລິດຕະພັນຊາ. 
ໄປ​ຢ້ຽມຢາມຄອບຄົວລຸງ ແດ່ວວັນນຳ ​ຄອບ​ຄົວ​ຊາວເຜົ່າຜູ້ໄທຄອບຄົວໜຶ່ງຊຶ່ງພວກຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ພົບ​ເພິ່ນ​ແລ້ວໃນປີ 2004 ເມື່ອຫາກໍ່ຍ້າຍມາແຕ່ ກວິ່ງຍາຍ. ປະຈຸບັນ, ຄອບຄົວລຸງ ນຳ ມີປ່າ​​ຊາ​ຂຽວກ້ວາງ​ຍາວລິ​ບລີ່​ສາຍຕາ ແລະ ຝູງງົວນົມອ້ວນ​ພີ​ດີງາມ​ພວມ​ກົ້ມຫົວ​ກິນ​ຫຍ້າ​ເທິງ​ພູ​ພຽງທີ່​ຂຽວ​ອຸ່ມ​ທຸ່ມ.

ລຸງ ນຳ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: “ ໂມກເຈົາຕັ້ງ​ແມ່ນ​ເຂດ​ດິນ​ດີ​ແທ້ໆ, ຖ້າຫາກ​ໄດ້​ປູກ, ​ໄດ້​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ເບິ່ງ​ແຍງ​ດູ​ແລ​ຢ່າງ​ຖືກຕ້ອງ​ຕາມ​ຂັ້ນ​ຕອນ​ແມ່ນ​ບໍ່​ມີ​ຕົ້ນ​ໄມ້​ຊະນິດ​ໃດ​ທີ່​ຈະ​ບໍ່​ອອກໝາກ ອອກ​ຜົນ”.

ຄຳເວົ້າຂອງລຸງ ນຳ ໄດ້ສ່ອງແສງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ຢ່າງ​ຖືກຕ້ອງສະພາບການເປັນ ຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຢູ່ ໂມກເຈົາ ໃນປັດຈຸບັນ. ໃກ້ກັບເຮືອນລຸງ ນຳແມ່ນນິຄົມຂອງລຸງ ເລີມແທງເຈີນ, ຜູ້ທີ່ຖືກ​ຂະໜານ​ນາມ​ວ່າເປັນ “ລາຊາ​ງົວ​ນົມ ໂມກເຈົາ”. ຄອບ ຄົວລຸງ ເຈີນ​ເລີ່​ມຕົ້ນ​ຕັ້ງ​ອາຊີບ​ໃໝ່​ກໍ່​ຄ້າຍໆ​ຄື​ກັນ​ກັບ​ລຸງ​ນໍາ, ​ແຕ່​ມາ​ບັດ​ນີ້​ລາວ​ໄດ້​ມີ​ຢູ່​ໃນ​ມືງົວແມ່ນົມທັງໝົດ 30 ໂຕ, ຜະລິດນຳ້ມົນໄດ້ 200 ໂຕນຕໍ່ປີ, ສ້າງລາຍຮັບກວ່າ 1,5 ຕື້ດົ່ງຊຶ່ງ​ເປັນ​ຕົວ​ເລກ​ທີ່​ໜ້າ​ຝັນ​ຫາ ລວມທັງ​ຜູ້​ທີ່​ດໍາລົງ​ຊີວິດ​ຢູ່​ນະຄອນຫລວງ​ຮ່າ​ໂນ​ຍ່ຄື​ພວກ​ເຮົາອີກ​ດ້ວຍ.



ເມືອງ ໂມກເຈົາມີງົວແມ່ນົມ 5.000 ໂຕ ແລະ ຄາດ​ວ່າຕາມແຜນທີ່ວາງອອກ, ຮອດປີ 2020, ໂມກເຈົາ
ຈະກາຍເປັນເຂດລ້ຽງງົວແມ່ນົມຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ຢູ່ອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງ ໃຕ້. ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ



ຕ່ອງໂສ້ບີບນຳ້ນົມທີ່ທັນສະໄໝ ຂອງໂຮງງານຜະລິດນຳ້ນົມໂມກເຈົາ. ພາບ: ຈິ້ງໂປ້


ໂຮງງານຫຸ້ມຫໍ່ຜະລິດຕະພັນນຳ້ນົມຂອງບໍລິສັດຫຸ້ນສ່ວນງົວແມ່ນົມພັນ ໂມກເຈົາ. ພາບ: ຈິ້ງໂປ້ 

ຕອນ​ບ່າຍ​ຂອງ​ວັນ​ນັ້ນ, ​ໃນ​ຂະນະຕາມ​​ລຸງ​ເຈິ​ນ​ເອົາ​ນໍ້າ​ນົມງົວ​ໄປ​ຂາຍ​ທີ່​ຈຸດ​ຮັບ​ຊື້​ນົມບັງເອີນພວກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບກັບທ່ານ ເຈີ່ນກົງຈ້ຽນ, ຜູ້ອຳນວຍການໃຫຍ່ບໍລິສັດຫຸ້ນສ່ວນ ງົວແມ່ພັນ ໂມກເຈົາ ທີ່ກໍາລັງໄປກວດກາຄຸນນະພາບຂອງນຳ້ນົມ. ທ່ານ ຈ້ຽນ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ, ປະຈຸບັນບໍລິສັດມີ ງົວນົມ​ແນວ​ພັນ​ຂອງອົສຕາລີ, ອາເມລາກາ ແລະ ໂຮນລັງກວ່າ 5.000 ໂຕທີ່​ພວມ​ຢູ່​ໃນ​ໄລຍະ​ໃຫ້​ຜົນ​​ເກັບ​ກ່ຽວ​ນົມ. ຕາມແຜນການຮອດປີ 2020, ບໍລິສັດຈະເຮັດໃຫ້ ໂມກເຈົາ ກາຍເປັນເຂດລ້ຽງງົວແມ່ນົມຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ສຸດຢູ່ອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້.  “ຢາກບັນລຸໄດ້ຕົວ​ເລກ​ຄາດໝາຍດັ່ງກ່າວ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງສ້າງ​ໃຫ້ຜູ້ລ້ຽງງົວນົມຢູ່ ໂມກເຈົາ 100% ກາຍເປັນ “ລາຊາງົວນົມ” ຄືກັນ​ກັບ​ລຸງເຈີນ ນີ້​ແລ”.
 
ໂມກເຈົາໃນປະຈຸບັນ ບໍ່ພຽງແຕ່​ເປັນ​ດິນ​ແດນ​ແຫ່ງຕົ້ນຊາ ແລະ ງົວແມ່ນົມເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຍັງ​ເປັນຈຸດລົງທຶນທີ່ຈັບໃຈຂອງນັກລົງທຶນພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດອີກດ້ວຍ. ຕົວຢ່າງບໍລິສັດແນວປູກ Takii ຫວຽດນາມ ຈຳກັດ, ນີ້ແມ່ນ ວິສາຫະກິດຕ່າງປະເທດທຳອິດ ລົງທຶນເຂົ້າ ໂມກເຈົາ.

ທ່ານ Nobuyuki Toyama, ຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດໃຫ້ຮູ້ວ່າ ໂມກເຈົາ ບໍ່ພຽງແຕ່​ເປັນ​ເຂດທີ່ມີດິນຟ້າອາກາດທີ່ອຳນວຍເທົ່່ານັ້ນ, ຫາກຍັງມີນະໂຍບາຍດຶງດູດນັກລົງທຶນທີ່ສະດວກອີກດ້ວຍ, ສະນັ້ນ ລາວ ຈຶ່ງລົງທຶນສ້າງ​ຕັ້ງບໍລິສັດຜະລິດສະ​ເພາະແນວພັນປູກທີ່​ມີຄຸນນະພາບສູງຢູ່ ໂມກເຈົາ. ປະຈຸບັນ, ບໍລິສັດ​ໄດ້​ປະສົບ​ຜົນສຳເລັດການຜະລິດແນວພັນປູກຊຸດທຳອິດ ​ແລະ​ໄດ້​ຂົນ​ສົ່ງ​ໄປ​ໃຫ້ບໍລິສັດແມ່ຢູ່ ຍີ່ປຸ່ນ ເພື່ອສະໜອງ​ໃຫ້ບັນດາປະເທດທີ່ມີພື້ນຖານກະສິກຳແຖວໜ້າໃນໂລກຄື:ອົສຕາລີ, ອາເມລິກາ, ສ. ລັດເຊຍ ແລະ ອື່ນໆ.


“ເຊີນລາ ເອົາໃຈໃສ່ໃນການພັດທະນາບັນດາຜະລິດຕະພັນກະສິກຳຄື: ຕົ້ນຊາ, ງົວນົມ, ໝາກໝັ້ນ (ໂມກເຈົາ ແລະ ເວີນໂຮ່), ໝາກມ່ວງ, ໝາກກວ້ຍ (ອຽນເຈົາ), ຊາ ຕ່າຊົ່ວ (ບັກອຽນ). ໃນຕໍ່ໜ້າແຂວງມີ​ນະ​ໂຍບາຍ​ບຸລິມະສິດ​ແຫ່ງ​ຊັບພະຍາກອນ​ເພື່ອ​ພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີຄຸ້ມຄອງຮັກສາຜະລິດຕະພັນກະສິກຳຫລັງ​ເກັບ​ກ່ຽວ ແລະ ໂຄສະນາຢ່າງກວ້າງຂວາງຜະລິດຕະພັນ ດັ່ງກ່າວຢູ່ຕະຫຼາດພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ”. 
(ທ່ານ ຟ້າມວັນຖຸຍ, ຮອງປະທານຄະນະກຳມະການ ປົກຄອງແຂວງ ເຊີນລາ)



ສວນກ້າເບ້ຍ​ແນວພັນໝາກເລັ່ນ ຂອງບໍລິສັດ Takii ຫວຽດນາມ ຈຳກັດ ຢູ່ຕາແສງ ດົງຊາງ, ເມືອງ ໂມກເຈົາ. ພາບ: ທົງທ້ຽນ




ໂມກເຈົາ ເປັນແຜ່ນດິນທີ່ເໝາະສົມເພື່ອປູກໝາກ ສະຕໍເບີຣີ ແລະ ດອກລີລີ. ພາບ: ທົງທ້ຽນ


ໂມກເຈົາ ມີສະຖານທີ່ທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍແຫ່ງທີ່ຈັບໃຈໂດຍ​ມີຮ່ອມພູດອກໝາກໝັ້ນຄື: ຕາແສງ ເວີນໂຮ່,
ຕາແສງ ຫຼອງຫຼວງ (ເມືອງ ເວີນໂຮ່), ເທດສະບານ ນົງເຈື່ອງ, ຕາແສງ ເຕິນເລີບ, ຕາແສງ ດົງຊາງ,
ຕາແສງ ເມື່ອງຊາງ (ເມືອງ ໂມກເຈົາ). ພາບ: ທົງທ້ຽນ



ທົ່ງຜັກກາດຂາວຂອງຊົນເຜົ່າ ມົ້ງ ປູກ ເພື່ອສະ​ກັດ​ເອົານຳ້ມັນເທິງພູພຽງ ໂມກເຈົາ. ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ


ຊາວເຜົ່າ ມົ້ງ ຢູ່ຕາແສງ ຫຼອງຫຼວງ ໃນລະດູເກັບໝາກໝັ້ນ. ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ

ດ້ວຍ​ທ່າ​ແຮງ​ດ້ານ​ຕ່າງໆ, ປີ 2014 ລັດຖະບານ ​ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້​ໂມກ​ເຈົາສ້າງແຜນກໍານົດເປັນເຂດທ່ອງທ່ຽວແຫ່ງຊາດ. ຕາມແຜນດັ່ງກ່າວ ພາຍຫລັງ​ເປີດ​ການ​ນໍາ​ໃຊ້​ແລ້ວ ​ເຂດ​ທ່ອງ​ທ່ຽວ​ແຫ່ງ​ຊາດ​ໂມກ​ເຈົາ ຈະກາຍເປັນແຫຼ່ງກຳລັງແຮງພັດທະນາການທ່ອງ ທ່ຽວຂອງແຂວງ ເລີນລາ ແລະ ບັນດາແຂວງຢູ່ເຂດພູດອຍ ພາກເໜືອ.
 
ບົດເພງແຫ່ງຄວາມອົງອາດກ້າຫານຂອງເຂດແມ່ນຳ້ລຳເຊ ໄຕບັກ:
 
ຫ່າງຈາກນີ້ 12 ປີ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຢາມ ດ່າຢາງ ຕາມກອງເຮືອຂົນສົ່ງເກືອ, ເຂົ້າສານ, ປາແຫ້ງ ແຕ່ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ (ເຊີນລາ) ຂຶ້ນໄປຫາເທດສະບານ ເມື່ອງໄລ ຂອງແຂວງ ດ້ຽນບຽນ. ໃນການເດີນທາງຄັ້ງນັ້ນ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກປະທັບໃຈຕໍ່ຄວາມສວຍສົດງົດງາມແບບປະຖົມປະຖານຂອງແມ່ນຳ ດ່າ.
 
ກັບມາຢາມ ກວິ່ງຍາຍ ໃນຄັ້ງນີ້, ພວກຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພູມພາບຕ່າງກັບແຕ່ກ່ອນຫຼາຍແລ້ວ. ອ້າຍ ດຽວຈິງຫຽນ, ຮອງຫົວໜ້າຫ້ອງການວັດທະນະທຳເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: “ອ້າຍມາ ເຊີນລາ ຄັ້ງນີ້ ຖ້າບໍ່ໄປຢາມອ່າງນຳ້ຢູ່ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ ຈະຮູ້ສຶກເສຍດາຍໄດ໋”. ມື້ຕໍ່ມາ, ອ້າຍ ຫຽນ ພາພວກຂ້າພະເຈົ້າ ລົງທ່າເຮືອ ປາວຽນ ເພື່ອຂຶ້ນເຮືອອອກໄປຢາມ ອ່າງນຳ້ຢູ່ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ.
 
ໜອງນຳ້ແຫ່ງນີ້ ອ້ອມຮອບ​ໄປດ້ວຍບັນດາພູຫີນສູງ. ເບື້ອງຊ້າຍແມ່ນພູ ຜາເມືອງ, ຜາລ້ານ, ຜາດິນ. ເບື້ອງຂວາແມ່ນຈອມ​ພູ​ເຫລັກ, ພູລາວ ແລະ ຈອມພູ ຕ້າງແຂ ມີຄວາມສູງ2.020 ແມັດ.
 
ອ້າຍ ດຽວຈິງຫຽນ ​​ເລົ່າ​ສູ່​ພວກຂ້າພະເຈົ້າຟັງວ່າ ນັບ​ຕັ້ງ​ແຕ່​ໂຮງງານ​ເຂື່ອນ​ໄຟຟ້ານໍ້າຕົກ ເຊີນລາເປີດນໍາໃຊ້ ຢ່າງເປັນທາງການ​ເປັນ​ຕົ້ນ​ມາ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດຄິດວ່າ ອ່າງນຳ້ຢູ່ເຂື່ອນໄຟຟ້າແຫ່ງນີ້ ຈະກາຍເປັນເຂດທ່ອງທ່ຽວທີ່ສວຍງາມຄືປະຈຸບັນ. 


ໜອງນຳ້ຢູ່ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ ມີລວງຍາວ 175 ກິໂລແມັດ
ລວມ​ເນື້ອທີ່ທັງ​ຫມົດ 224 ກິໂລຕາລາງແມັດ, ​ໃນບໍລິເວນ
 ເນື້ອ​ທີ່ຂອງ 3 ແຂວງ​ຄື: ເຊີນລາ, ດຽນບຽນ ແລະ ລາຍເຈົາ. ພາບ: ເລຮົ່ງຮ່າ



ທ່ານນາງ ຫວູທິແຫ້ງເລີ້ຍ (ນຸ່ງ​ເສື້ອ​ລາຍດອກ), ປະທານ ສະຫະ ກອນ ແຫ້ງເລີ້ຍ ພ້ອມກັບສະມາຊິກຂອງສະຫະກອນ
ກຳລັງ
ຈັບປາທີ່ລ້ຽງໃນໜອງນຳ້ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ ຂຶ້ນກັບຕາແສງຈ່ຽງບັ່ງ.​ ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ



ຂະ​ຫນາດປາທີ່ລ້ຽງໃນໜອງນຳ້ຢູ່ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ. ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ


ຄອບຄົວລຸງ ຕ່ອງວັນຫວາ (ຊົນເຜົ່າຜູ້ໄທ) ພັດທະນາຕົວແບບ​ການລ້ຽງເປັດນຳ້
ໃນ
ໜອງນຳ້ເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ ເປັນຈຳນວນຫຼາຍພັນໂຕ. ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ



ງານບຸນຊ່ວງເຮືອມູນເຊື້ອຂອງຊົນເຜົ່າ ຜູ້ໄທ ທີ່ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ. ພາບ: ດຽວຈິງເຕີຍ


ອ່າງ​ນໍ້າ​ເທິງເຂື່ອນໄຟຟ້ານໍ້າຕົກເຊີນລາ ນອຢູ່ໃນບໍລິເວັນຂອງ 3 ແຂວງຄື: ເຊີນລາ, ດ້ຽນບຽນ ແລະ ລາຍເຈົາ. ເນື້ອທີ່ 224 ກິໂລຕາລາງແມັດ, ຍາວ 175 ກິໂລແມັດ, ບ່ອນກວ້າງທີ່ສຸດ ແມ່ນ 1,7 ກິໂລແມັດ, ສາມາດບັນຈຸນຳ້ໄດ້ 9,26 ຕື້ ແມັດກ້ອນ.  
ອ່າງ​ນໍ້າເຂື່ອນໄຟຟ້ານໍ້າຕົກເຊີນລາ ເປັນໜຶ່ງໃນ 5 ອ່າງນຳ້ທີ່​ມະນຸດ​ສ້າງ​ຂຶ້ນມີຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງເຂດ ໄຕບັກ. ສະເພາະອ່າງ​ທີ່​ນອນ​ຢູ່​ໃນ​ເຂດເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ທີ່​ມີ​ຄວາມ​ຍາວ30 ກິໂລແມັດ ກໍ່ມີເກາະດອນຫຼາຍຮ້ອຍໜ່ວຍປະຊາຊົນ​ຕັ້ງ​ຊື່​ໃຫ້​ຕາມ​ຈິນຕະນາການ​ຂອງ​ເຂົາ​ເຈົ້າ​ເຊັ່ນ: ດອນ​ຄັ້ນ​ຄາກ,ດອນ​ໄກ່,ດອນ​ເທວະ​ດາ, ດອນ​ອິນ​ຊີ ​ແລະ​ອື່ນໆ.

ຕອນເຊົ້າພໍ​ຕາ​ເວັນ​ພົ້ນ​ຈອມ​ພູ​ຕັ້ງ​​ແກ, ຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ ທີ່ດໍາລົງ​ຊີວິດ​ຢູ່​ແຄມ​ອ່າງນຳ້ ກໍ່ເລີ່ມອອກຊອກ​ຢູ່​​ຫາ​ກິນ.

ພໍ​​ເມື່ອ​ອັດສະດົງ, ຄ້ອຍ​ຄໍ່າ​ລົງ​ມາ​ທົ່ວ​ໜ້າ​ນໍ້າ​ລະ​ຍິບລະຍັບ​ເຕັມ​ໄປ​ດ້ວຍ​ແສງ​ໄຟ.ຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ ຢູ່ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ມີວິທີຫາປູ​ຫາປາຢູ່ເທິງອ່າງ​ນໍ້າສຸດທີ່ພິເສດ,ນັ້ນກໍ່​ຄືກາງຄືນມາພວກ​ເຂົາ​ເຈົ້າກາງ​ມອງທີ່ມີ​ຄວາມກວ້າງປະມານ 30-50 ຕາລາງແມັດ ລົງອ່າງແລ້ວໄຕ້ໂຄມໄຟເພື່ອອອຍປາມາຕິດ​ມອງ.
 
ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນມາທີ່ນີ້ ມັກຈະເລືອກວິທີນອນຄ້າງ​ຄືນເພື່ອຊອກຮູ້ກ່ຽວກັບອາຊີບຫາປາຕອນກາງຄືນຂອງຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ. ພິເສດ, ນັກ​ທ່ອງ​ທ່ຽວ​ຍັງ​ໄດ້​ຍິນຊາວປະມົງເລົ່າສູ່ຟັງເລື່ອງລາວຕ່າງໆ​ທີ່​ເຕັມ​ໄປ​ດ້ວຍ​ຄວາມ​ລຶກລັບກ່ຽວກັບຍັກນຳ້ຂອງແມ່ນຳ້ ດ່າ ນັ້ນ​ກໍ່​ຄື​ປາ​ເຄິງ(hemibagrus) ແລະ ປາຈຽນ (sturgeon), ຊໍ້າ​ບໍ​ໜໍາບາງຄົນໃຫ້ຮູ້ວ່າ ທີ່ນີ້ ມີປາຈຽນຫຼາຍໂຕ ມີນຳ້ໜັກຫຼາຍຮ້ອຍກິໂລກຣາມ, ສາມາດລົ້ມ​ຮອດ​ຄວາມ​ບັກ​ຕູ້. ຈິງ​ຫລື​ບໍ່​ແມ່ນ​ບໍ່​ໄດ້​ພິສູດ, ແຕ່ມັນດຶງດູດໃຈ ແລະ ສ້າງຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂຶ້ນມາໃຫ້ແກ່ນັກທ່ອງທ່ຽວ. ອ້າຍດຽວຈິ້ງຫຽນ ພາພວກຂ້າພະເຈົ້າມາຢາມຟາມລ້ຽງປາ ສາທື ຂອງລຸງ ເລື່ອງວັນງວາ. ຟາມລ້ຽງປາມີທັງໝົດ 16 ກະຊັງ, ລ້ຽງປາຫຼາຍຊະນິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ພິເສດ, ມີ 8 ກະຊັງສະເພາະໄວ້ລ້ຽງປາຈຽນເທົ່ານັ້ນ. ລຸງ ງວາ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຢູ່ທີ່ນີ້ ມີຫຼາຍຄອບຄົວລົງທຶນລ້ຽງປາຈຽນ, ສຳລັບຄອບຄົວ ລາວແຕ່ລະປີກໍ່ຂາຍອອກໄດ້ປະມານ 60 ໂຕນດ້ວຍລາຄາ600.000 ດົ່ງຕໍ່ກິໂລໜຶ່ງ.
 
ປະຈຸບັນ, ອາຊີບລ້ຽງປາຢູ່ບັນດາຕາແສງ ຈ່ຽງເອີນ, ຈ່ຽງບັ່ງ, ເມື່ອງຈຽນ ຂຶ້ນກັບເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ​ໄດ້​ມີ​ການ ພັດທະນາຢ່າງແຂງ​ແຮງ​ພໍ​ສົມຄວນ.ສະເພາະຕາແສງ ຈ່ຽງບັ່ງ, ເນື້ອທີ່ລ້ຽງສິນໃນນຳ້ມີເຖິງ 72 ເຮັກຕາ, 155 ກະຊັງລ້ຽງປາ, 100 ກວ່າຄອບຄົວ.
 
ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ແລະ ແຂວງ ເຊີນລາ ກຳລັງຂຸ້ຂ້ຽວປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍພັດທະນາເສດຖະກິດ, ການທ່ອງທ່ຽວໃນ ບໍລິເວັນອ່າງ​ນໍ້າໜ້າເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ. ທ່ານນາງ ດຽວທິເຢີນ, ຮອງປະທານຄະນະກຳມະການປົກຄອງ ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ ທາງເມືອງໄດ້ສົມທົບກັບເມືອງ ສິນໂຮ່ ຂອງແຂວງ ລາຍເຈົາ ແລະ ເມືອງ ເມື່ອງໄລ ຂອງແຂວງ ດ້ຽນບຽນ ເພື່ອດໍາ​ເນີນ​ການ​ສໍາ​ຫລວດ ​ແລະ​ສ້າງ​ໂຄງການສາຍ​ທາງການທ່ອງທ່ຽວ​ໃນອ່າງ​ນໍ້າໜ້າເຂື່ອນໄຟຟ້າເຊີນລາ.
 
ຕາມແຜນ​ໂຄງການດັ່ງກ່າວ, ສາຍການທ່ອງທ່ຽວຕາມອ່າງນຳ້ນີ້ ຈະມີ​ຄວາມຍາວ 120 ກິໂລແມັດ ຊຶ່ງ​ປະກອບດ້ວຍຈຸດຕ້ອນຮັບ​ແຂກ​ທໍາ​ອິດ​ຢູ່​ທີ່ເມືອງ ກວິ່ງຍາຍ ແລະ ຈຸດ​ໄປ​ເຖິງສຸດທ້າຍແມ່ນເມືອງ ໄລ ຂອງ ແຂວງ ດ້ຽນບຽນ.ຕາມ​ສາຍການທ່ອງທ່ຽວດັ່ງກ່າວ ນັກທ່ອງທ່ຽວຈະໄດ້ຮັບຊົມພູມພາບທີ່ສວຍສົດງົດງາມ, ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານຂອງເຂດແມ່ນຳ້ລຳເຊ ແລະ ຊີວິດການເປັນຢູ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສີສັນວັດທະນະທຳຂອງຊາວເຜົ່າ ຜູ້ໄທ, ເຄີມູ, ຢາວ, ລາຮາ, ຄາງ, ຊິງມູນ, ໝາງ ​ແລະ​ອື່ນໆ​ທີ່ຂຶ້ນ​ກັບບັນດາໝູ່ບ້ານແຄມອ່າງ​ແມ່ນຳ້. 
ບົດ: ທົງທ້ຽນ - ພາບ: ຫວຽດເກື່ອງ, ທົງທ້ຽນ, ຈິ້ງໂປ້, ດຽວຈິງເຕີຍ, ເລຮົ່ງຮ່າ.

ບັນດາບົດທີ່ຖືກນຳສະເໜີ